خانه / اجتماعی / فقر، اعتیاد ،طلاق و چشمانی که همیشه بارانی ماندند
طلاق
طلاق

فقر، اعتیاد ،طلاق و چشمانی که همیشه بارانی ماندند

سمیه رعیتی
سمیه رعیتی

به گزارش سمیه رعیتی؛ برأی تهیه گزارش پیرامون موضوع طلاق در حال جمع آوری یک گزارش میدانی از سطح شعب مختلف دادگاههای شهر بودم و به منظور تکمیل گزارش در این فکر بودم که با یکی از قضات دادگاه در خصوص پرونده‌های طلاق و عللی که منجر به فروپاشی زندگی جوانان می شود صحبت کنم.

بر روی صندلی جلو درب اتاق قاضی منتظر نشسته بودم تا. نوبتم شود با زن کنار دستی اش مشغول حرف زدن بود حرف‌هایش من را به یاد جملاتی انداخت که چند روز پیش جایی خوانده بودم
” مرد باش نه فقط باجسمت با نگاهت با احساسات و با دستان گرمت مرد بودن را به من نشان بده مرد باش و هیچوقت نامردی نکن مخصوصاً برای کسی که به مردانگی ات تکیه کرده و باورت کرده است مرد باش”.
با چشمانی گریان و صدایی لرزان میگفت” فقط می خوام مرد باشه و مردان سایه اش بالای سر من و بچه ام باشه من که خواسته زیادی ندارم می خوام بتونم به مردونگی و قدرتش تکیه کنم هرچند….”
ساکت شد به او نزدیک تر شدم و بی مقدمه پرسیدم هرچند چی؟ دوستت نداره یا شاید؟….
قبل از تمام شدن جمله من با چشمانی بهت زده و مضطرب نگاهی کرد و پرسید” تو هم برای طلاق اومدی؟” دستپاچه شدم نمی دانستم در آن موقعیت چه جوابی بدهم که به من اعتماد کند و همکلامم شود پس از چند ثانیه سکوت گفتم منم برای طلاق اینجا هستم .انگار که همدردی پیدا کرده باشد با خیالی آسوده‌تر گفت” نه اولش با عشق پیش اومد و من را از خواهرم خواستگاری کرد هرچند شرایط شغلی و مالی چندان مناسبی نداشت اما برای من که از کودکی هم سایه پدر و هم سایه مادر را از دست داده بودم می‌توانست پناهگاه و تکیه گاه خوبی باشد.
خواهرم میگفت باهم کار کنید و زندگیتون رو بسازید مردها وقتی زن بگیرند بیشتر به فکر کار هستند و اینطور شد که در سن ۱۹ سالگی راهی خانه بخت شدم چند وقتی که گذشت متوجه شدم معتاد است بغضی گلویم را گرفت نمی‌دانستم چه کار باید بکنم با خود گفتم این من هستم که باید زندگی ام را بسازم باید به او کمک کنم.
با خواهرم او را به کمپ بردیم تا ترک کند اما در اوج ناباوری و درست زمانی که انتظارش را نداشتم متوجه شدم که یک مسافر کوچک در راه دارم خوشحال بودم که در سن ۲۰ سالگی مادر می شوم اما هنوز ترس از اعتیاد همسرم من را دو دل میکرد برای شادی مادر شدن.
ماههای اول بارداری را بدون حضور همسرم سپری کردم اما با این فکر که این من هستم که باید زندگیم را بسازم به همسرم کمک کردم تا توانست ترک کند اما همواره نگران بازگشت دوباره اش به سمت مواد بودم چند ماهی گذشت و فرزندمان متولد شد همسرم زیاد از تولدم خوشحال نبود و مدام گریه های او را بهانه می کار و از منزل خارج می‌شد.
بعد از گذشت کمتر از شش ماه متوجه شدم که دوباره به سمت اعتیاد رفته است از او خواهش کردم که دست از کارهایش بردارد و به فکر فرزندمان باشد ولی مرا کتک زد و با فریاد گفت من نمیتونم ترک کنم خیلی سختت هست میتونی از همون راهی که اومدی برگردی
اشک در چشمانم جمع شده بود چرا که دیگر راهی نبود که بخواهم برگردم در کودکی شادی را پشت سر گذاشته بودم و نه نوجوانی آرام و بی دغدغه ای را به گذشته که فکر می کردم سختی‌هایی که تنها خواهرم بهتر بگویم تنها کسی که در این دنیای بزرگ دارم کشیده بود من را وادار به ادامه زندگی با مردی می کرد که تمام دار و ندارش یک پیک نیک بود و یک گوشه دنج برای ساختن خودش گاهی که در اوج خماری بود چونان مرا به باد فحش و کتک میگرفت که از زنده بودنم احساس پشیمانی می کردم .
حالا دیگر کارش به جایی رسیده بود که فرزند ده ماهه ام را با لگد به گوشه ای پرت میکرد.
با چشمان فیزیک چون ابر بهار اشک می ریخت نگاهی به کودکش کرد که در آغوش دوستش بود و به ما نزدیک میشد زن جوان آهی کشید و گفت تمام آرزویم در کودکی پر از ترس فقر و یتیمی ام این بود که بزرگ میشوم ازدواج می کنم و با تکیه به یک مرد خاطرات تلخ کودکی و نوجوانی ام را فراموش می کنم بعد لحظه‌ای سکوت کرد و خیره به محمدمتین یکسال نگاه کرد.
یک دقیقه سکوت به خاطر تمام آرزوهایی که در حد یک فکر کودکانه باقی مانده به خاطر امید هایی که به ناامیدی مبدل شد و به خاطر شبهایی که با اندوه سپری شد و به خاطر چشمانی که بارانی ماندند.
محمد متین کوچولو نگاه کردم چشمان جستجوگر و نگاه پر مهرش مرا نیز به گریه انداخت به مادرم گفتم برای چه به اینجا آمده ای ؟
درخواست طلاق داده ای رو به من کرد و گفت شما چی میخوای طلاق بگیری شما واسه چی مانده بودم چه جوابی بدهم اگر می گفتم بله شاید دیگر نمی توانستم هیچ کمکی به او بکنم و باید در حد یک همدرد با او سخن میگفتم و اگر می گفتم نه باید حقیقت را برایش بازگو می‌کردم و قطعا آن گاه دیگر حس واقعی مرا باور نمی کرد پیش خود فکر می‌کرد من هم برای انجام کار خودم و گرفتن گزارش است که با او هم کلام شده ام و شاید ترس از فاش شدن نامش باعث قطع شدن این ارتباط کوتاه می شد به ناچار به او گفتم بله برای مسئله طلاق آمده به این ترتیب روزنی برایم باقی می ماند برای کمک به زنی که تمام خواسته اش از دنیا سرپناهی امن بود برای زندگی و قولی که باید از قاضی می‌گرفت برای آینده فرزندش محمد متین با شیطنت کودکانه اش به من نگاه می کرد به ساعت که نگاه کردم یادم به قرارم با قاضی افتاد تصمیم به رفتن گرفتم که محمد با لبخندهای شیرین اش باعث شد که از رفتن منصرف شود هنوز ۲۰ دقیقه فرصت باقی بود منتظر ماندم تا بدانم سرانجام محمد کوچولو چه میشود مادرش گفت پرونده طلاقم رو به پایان است شوهرم دارایی ندارد که خود را معطل مهریه کنم فقط می خواهم جانم را بردارم و از این زندگی نکبت بار فرار کنم امروز هم برای حضانت محمد متین به اینجا آمده ام.
با تعجب پرسیدم یعنی پدرش با آن شرایط نابسامان ادعای نگهداری فرزند را دارد.
با صدایی لرزان گفت نه او بچه را نمیخواهد و من در شرایطی نیستم که بتوانم فرزندم را پیش خودم نگه داری کنم.
گیج و مبهوت به او نگاه کردم و به دستان کوچک محمدمتین که بر صورت مادر می کشید بغضی فروخورده مانع از پرسیدن سوالات بسیاری می‌شد که در ذهنم بود مادر محمد که گویی نگاه کنجکاو مرا دیده بود خودش ادامه داد می خوام از قاضی خواهش کنم پسرم رو بهزیستی واگذار کند اسم بهزیستی تنم را لرزاند مگر میشود مادری با آن همه محبت مادرانه به راحتی قبول کند که فرزند یک ساله اش را به بهزیستی بسپارند در این هنگام سربازی نامش را صدا زد و او وارد اتاق قاضی شد من ماندم و یک بغض سنگین که راه گلویم را بسته بود و تصویر چهره محمد متین یک ساله که بی خبر از سرنوشتی نامعلوم همچنان لبخند کودکانه اش را بر چشمان غبار گرفته من می پاشید آدرس یکی از دوستانم را که در مرکز حمایت از زنان بی سرپرست بود را به دوست مادرش دادم و راهرو دادگاه را به مقصد اتاق قاضی محل قرارم ترک کردم اما این بار با ذهنی پر از سوالات بی جواب و نگاهی متفاوت تر به موضوع طلاق آرام و سنگین پله های دادگاه را طی میکردم انگار راه رفتن برایم سخت بود حرفهای زن چونان ناقوسی در گوشم تکرار می شد و دوباره به جمله های ابتدایی زن فکر میکردم که میگفت فقط می خوام مرد باشه بنگاه به یاد صحبت های کارشناس مشاوره خانواده افتادم که میگفت اعتیاد یکی از دلایل مهم فروپاشی زندگی جوانان و طلاق در جامعه ماست انگار عامل فقر فراموش شده است که بزرگترین علت تمام بزهکاری های اجتماع است چه بسا اگر مادر محمد متین پشتوانه و حمایت مالی از سمت خانواده اش را داشت در سن ۱۹ سالگی مجبور به ازدواج با مردی نمیشد که اعتیاد پایه های زندگی اش را متزلزل کرده است و چه بسیارند محمدمتین هایی که به خاطر فقر از خردسالی محروم از کانون گرم خانواده و آغوش مهربان مادر هستند و باز هم فقر اعتیاد طلاق و چشمانی که همیشه بارانی ماندند.

مطلب پیشنهادی

برخورد قاطع و قانونی شهرداری کازرون با ساخت و سازه های غیر مجاز در سطح شهر

برخورد قاطع و قانونی شهرداری کازرون با ساخت و سازه های غیر مجاز در سطح شهر

به گزارش روابط عمومی شهرداری کازرون مأموران تخلفات ساختمانی به طور شبانه روزی و مستر …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.