هفته نامه شهر سبز سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، هنری، اقتصادی، ورزشی، ادبی استان های فارس، بوشهر و کهگیلویه و بویراحمد
در یک نگاه عامیانه روابط عمومی را می توان یکی از بخش های زیرمجموعه سازمان یا در شکل فعلی آن، زیرمجموعه مدیریت سازمان، برای پیگیری یک سلسله امور ابتدایی و دیکته شده تعریف نمود.
در حالت فوق، دفاع از سازمان یا مدیر سازمان، همچنین پر کردن چاله چوله های خواسته و ناخواسته، پاسخ های دندان شکن به منتقدین، چیدمان صندلی های یک مراسم و تنظیم سین برنامه، گرفتن عکس های خبری از حلقه اولی های هر سازمان، دعوت از قاری و مجری و خواننده، نصب اقلام تبلیغاتی مناسبت ها و زدن ساز آن هم فقط از نوع موافقش، تنها وظایفی است که بر دوش روابط عمومی سنگینی می کند.
و باز در همین وضعیت، *هیچکس مجال و میدان نقد از سازمان را نمی یابد و اگر هم احیاناً بیابد، از تیر رس هجمه ها و حملات روابط عمومی در امان نخواهد بود.*
اما در مدل علمی و کاربردی روابط عمومی، داستان به گونه دیگری است.
*اطلاع رسانی هدفمند، زمینه سازی و مهیا نمودن شرایط آشنایی مخاطبین خاص و عام با حقوق خود در سازمان و آموزش نحوه دست یابی آسان به این حقوق را، بخش اصلی وظایف مهم و مغفول مانده روابط عمومی می توان برشمرد.*
در این حالت *روابط عمومی به عنوان وکیل مدافع مخاطبان و مشخصاً ارباب رجوع در سازمان*، ایفای نقش می نماید.
همچنین روابط عمومی با *بسترسازی و ایجاد ارتباط مستمر، منظم و منضبط، صاحب نظران و منتقدین با حلقه اولی های سازمان، مقدمات و موجبات تصحیح نگرش ها، روش ها و مسیرهای سازمان* را فراهم می نماید.
*کشف میانبرهای جدید برای کیفیت بخشی به خدمات و سرعت دهی دست یابی مراجعین به مقاصدشان را، وظیفه مکمل و اساسی روابط عمومی* می توان بیان نمود.
در شکل صحیح آن، *خروجی مجموعه اقدامات روابط عمومی، می بایست عمیقاً رضایت و خشنودی مراجعین به سازمان را فراهم آورد*، که البته در دست یابی به این شرایط آرمانی، پیش نیاز و شرط لازم این خواهد بود که حلقه اولی های سازمان این مهم را در دستور کار خود قرار دهند و گرنه در این رابطه هرگونه تلاشی با شکست روبه رو خواهد بود.
*روابط عمومی به نمایندگی از افکار عمومی در سازمان* حضور می یابد و در این مسیر، حقوق متقابل سازمان و مخاطبین را با در اولویت قرار دادن نیازهای مراجعین و منافع بلندمدت سازمان در کسب مقبولیت، در یک سیر اعتمادسازانه، به صورت جدی پی جویی و پیگیری می نماید.
در وضعیت کنونی ادامه روند بیمارگونه اما مرسوم در روابط عمومی ها، سبب ساز *افزایش شکاف مابین مردم و نظام اجرایی کشور* خواهد گردید، حال آنکه *شناخت و حذف قواعد دست و پاگیر و”ترمیم فاصله ی بین دولت ملت”را مأموریت اصلی روابط عمومی* باید دانست.
باید بدانیم که اساساً بکارگیری روابط عمومی با شیوه نوین آن، اختصاص به دولت هایی دارد که بنای *گفتگو با مردم و پاسخگویی به مردم* را دارند، حال این سیاست گزاران و دست اندرکاران سازمان هستند که باید انتخاب کنند، ادامه روند فعلی ارتباطات و سیر نزولی جایگاه و محبوبیت عمومی سازمان را و یا تمرکز بر اجرای بی کم و کاست جریان آزاد و روان اطلاعات و کسب رضایتمندی مخاطبان و مقبولیت پایدار در بلندمدت با پذیرفتن و تنظیم سهم موثر روابط عمومی براساس تعاریف نوین آن را.