هفته نامه شهر سبز سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، هنری، اقتصادی، ورزشی، ادبی استان های فارس، بوشهر و کهگیلویه و بویراحمد
امان ا… دهقان فرد؛ سال ۶۱ از هجرت، سرزمین کربلا شاهد وقوع عاشورایی بزرگ و آتشفشانی سوزان در گرمایِ سوزندهی عراق و دلهای سوزناکِ یارانِ اندک و خاندان پرتعداد رسول مکرم اسلام بود که شعلههای آن نه تنها روشنکنندهی مسیر های آینده، بلکه لرزانندهی حاکمیت بیهوده بوسفیانی و موجب فروریزشِ پایههای حکومت نفوذیهای مسیحیان صهیونیستی گردید .در همین راستا و نظر به لزوم باز مطالعهی اتفاقات عاشورا و باز آموزیِ درسهای نهضت کربلا، موارد زیر مورد اشاره قرار میگیرند.
۱- درست است که کربلا تنها قطعه ای از زمین، عاشورا بخشی از زمان و محرم ماهی از ماههای قمری بوده اما کعبه نیز، در ظاهر، تنها تکه ای سنگ، مکه گوشهای از شبه جزیره و ذیالحجه ایامی برای طواف خانه خداست که البته هر دو، به إذن خدا، دارای تقدس مکانی و زمانی و در نتیجه موجب اِعطای ثواب دنیوی و پاداشِ اُخروی به زوارِ واقعی بوده و هر دو مکان هم، جوششگاه معنویت، قربانگاهِ نسل ابراهیم خلیل و منزلگاه فرشتگان، اولیا، انبیا و شهدا بوده و خواهد بود .
۲- ترسیمِ عاشورا به آتشفشانِ عشق، محبت، شجاعت، اخلاق، منطق، عدالت و آغازِ مجدد تاریخ، ضمن آنکه نتیجهی اخلاص، ایثار و جانفدایی یاران و منسوبان حسینی (ع ) بوده، همچنین تقدیر خداوند و عنایت ویژه خداوندی برای حفاظت از دین اسلام و آیین رسول اله (ص)، تکمیلِ واقعهی غدیر، ماندگاری حکومت علوی و همچنین افشای دغلبازی سیاست پیشهگانِ اموی و اتمام حجت بر مومنین ، مسلمین و مستضعفین تا روز قیام مهدوی عج بوده و بدیهی است در صورت عدم توجه به کجرویهای حکومت یزیدی، اسلام ودین حَنیف در همان آغاز، به پایان می رسید!.
۳- سفیدی زیرِگلوی شش ماههی ثاراله، رگهایِ گردنِ مورد علاقهی رسولاله، گودیِ قتلگاهِ یادگارِ فاطمهی زهرا، لحظهی وداعِ جانسوزِ دو جگرگوشهی آلُاله، اصابتِ تیرِ زهرآگین به قلبِ علیاکبرِ مهسیما، تلاوتِ قرآنِ رأسِ سید جوانانِ بهشتیها، خطبههای آتشینِ دُخت اکبرِ خدیجهی عُظمی، گوشوارههای اطفالِ صغیرِ سیفاله، گرمای سوزندهی دشت کربلا ، العطش، العطشهای شیرخوارگانِ حرم ذبیحاله، شکستن کمرِ حسین (ع ) بر بالین فرماندهی شجاعِ خیمهها، هنگامهی سقوط پیکرِ بی دست عباس بن علی بر زمین بلاخیز نینوا ، زمانهی جداییِ راسِ خون خدا از قفا و.. همه، از چشمه های جوشانِ آتش فشان روز عاشورا بوده که تا ابد جوششگاهِ عشقِ دل دادگانِ به امامِ حسینیان بوده و خواهد بود .
۴- گر چه عاشورا « فَوَران » گاهِ محبت، عشق، ایثار، برادری و مصیبتهای خاندان عصمت و طهارات است در عین حال اما ، بر اساس تصریح ائمهی اطهار و تأکید رسول گرامی اسلام ( ص )، امام حسین ( ع ) یکی از شافیان دنیا و شفاعتکنندگان آخرت و آتشنشانِ شعلههای آتش در یَوْمَ لاَ یَنْفَعُ مَالٌ وَلاَ بَنُونَ بوده و طبیعی است که این عنایت تنها شامل کسانی خواهد شد که حسینی مرام، محمدی روش ، فاطمی مسیر، خدایی سرشت، مردمی نگاه و ولایتمدار باشند.
و اما سخن آخر !، برادران و خواهران ایمانی و انسانی و عزاداران مکتب حسینی!، توجه داشته باشیم! که هدفِ نهایی برای اقدامات و برنامههایی همچون سینه و زنجیرزنی، سیاهپوشی و عَلَمگَردانی، سِنج و دُهُلزنی، پیادهروی و روضهخوانی، اطعام و سُفرههای نذری، گریه و ریختنِ اشک و ماتمسرایی و.. همانا عبارت است از زنده نگه داشتن اَعمالِ عاشوراییان و عمل به اخلاق، رفتار، کُنِش و واکُنِشهای حسین (ع) و یاران و اهل بیتِ عاشوراسازِ آن نازنین در تعامل با دوستان و یاوران خلعتِ شهادتْپوش و برخورد با سالوسان دینفروش و دینداران مِیْبِنوش! بوده و در همین رابطه بدیهی است:
الف) روز عاشورا ، جمیعِ خُلق و خُوی انسانی و کمالات اخلاقی و ایمانی در جمعِ یاران اندک و فداکارِ حسینی، نمایان شد و در مقابل مجموعهای از خصلتها و تمایلات شیطانی و ناانسانی در لشکریان بیحد و حصرِ ابوسفیانی آشکار گردید و امروز هر شخصی، بهتنهایی نیز، میتواند خود تشخیص دهد که اخلاق ، رفتار و اَعمالش حسینی است؟ یا یزیدی!؟ و خدا نکند ظاهرمان حسینی اما سخن، عمل و کردارمان یزیدی باشند! .
ب) ریشهی واقعهی کربلا از شُبههآفرینیِ سازمانهای جاسوسی و تلاشِ نفوذیهای یهودیان صهیونیستی در راسِ مدیرانِ حاکمیت دست ساز و بیریشه ی اسلامِ اموی حاصل گردید و نهضت عاشورا نیز درست با هدف مقابله با همین دسیسه، راهاندازی شد، توجه کنیم که ماشین شبههسازیها، مدرنتر و شبههسازان نیز کار آزمودهتر از هر زمانی هستند!، پس بر ماست که نهضت عاشوراییِ مقابله با شُبهات، همچنان ادامه یابد تا ما و نسلهای آیندهمان نیز در دستآوردهای عاشورای ۶۱ هجرت سهیم باشیم.
ج) سیرآب کردن دشمن و اسبان جنگیِ آنان در عینِ تسلط بر شاه راه آبی، ننوشیدن آب در عین تشنگی، حفاظت از امام و ولایت در حالِ آگاهی از کشته شدن تا لحظاتی دیگر، بازگشت از اشتباه و عاقبت به خیر شدنِ آزاد مردی همچون حُر در آخرین ساعات زندگی، تحمل سختیها و نترسیدن از عِده و عُدّهی دشمن، گذشتن از جان، مال، فرزند و دنیا به خاطر دین، اسلام و امامِ جامعهی اسلامی، بصیرتِ شناخت خیر از شر در زمانهی تبلیغات سهمگین دشمن و.. تنها گوشهای از آتشفشانِ ِ عبرتهای بیبدیلِ عاشورا بوده که بایستی طی روزهای باقی مانده از دههی اول محرم سال جاری، برای بصیرتیابی صحیح و عاقبت به خیریِ خود و نسلهای آیندهمان ، از خدای حسین (ع) خواهانش باشیم.