برای مادر شهیدان کوهنورد و مادر دیگر شهیدان

نوشته: حاج عبدالحسین پیروان

دوم فروردین ۱۴۰۰ پیکر مادر شهیدان کوهنورد تشییع شد .مادری که از جامعه به جز کلمه انا لا نعلم منه الا خیرا مزد دیگری نخواست او که سال ها صبوری پیشه کرد تا  پاسدار خون فرزندانش باشد او که کلامی بر خلاف هدف فرزندانش بر زبان نیاورد سختی ها را بجان خرید تا نستوه بودنش را به رخ کسانی بکشد که جز دنیا چیز دیگری را نمی بینند .او امروز به مهمانی فرهاد و بهرام رفت و ان دو امروز برای مادرشان استقبال خوبی خواهند داشت .

اما انچه دلم را شکست ، بر خلاف انچه در جامعه گفته می شود که همه چیز سهم خانواده شهداست مکان مناسبی برای دفن  پدران و مادران شهدا در نظر گرفته نشده است شاید گفته شود او دوست داشت که کنار فرزندش به خاک سپرده شود مگر کدام مادری است که دوست نداشته باشد که کنار قبر فرزندش و حتی درون قبر فرزندش به خاک نرود.

مادرانی که از خدا چیزی نخواستند جز سر بلندی کشورشان .مادرانی که سالیان دراز چشم براه امدن فرزندانشان بودند .انها که شیره حانشان را به خدا هدیه داده بودند مادرانی که چشم هایشان بخاطر گریستن کم سو شده بود .مادرانی که هنوز صدای راه رفتن فرزندانشان می شنیدند

مادرانی که اگر همه دنیا به انها می دادند  با فرزندشان عوض نمی کردند
و در یک کلام مادرانی که برای مرگشان یک قبر خوب می خواستند

اگر این اندیشه بود که می توانستیم  پیش بینی این خواسته غیر دنیایی پدر و مادران شهدا را می کردیم قطعا این اتفاق نمی افتاد و یا حتی می توانستیم با داشتن امار شهدایمان قطعه ای مناسب و  درخور شان انان که بعد از جانفشانی فرزندانشان بود می ساختم تا اینقدر دچار تفکیک نشویم

هنوز هم دیر نشده است ایا می توان فکری کرد؟

من به سهم خودم به روح بلند این مادر دوشهید (فرهاد و بهرام کوهنورد )خانم صحرایی زاده درود می فرستم و برایش علو درجات از خداوند خواهانم ..

روح هر سه‌تایشان شاد و یادشان گرامی

حسین پیروان ۲ فروردین ۱۴۰۰