بایگانی برچسب: مثنوی معنوی

محمدحسین برزویی؛ حافظ : خال مشکین که بر آن عارض گندمگون است        سرّ آن دانه که شد رهزن ـ آدم ـ با اوست و آن گاه بر – آدمیان – نعمت ارزانی شد که پروردگارت به فرشتگان گفت : من در زمین جانشینی قرار خواهم داد . فرشتگان چون می دانستند موجودی که در زمین زندگی می کند رو …

محمدحسین برزویی؛ داستان ۱۲۴- مثنوی معنوی حافظ : در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا                       سر ها بریده بینی بی جرم و بی جنایت گذر زمان جسم انسان را فرسوده می کند ، انسان می داند زمان او را فرسوده و فرتوت و در نهایت فانی و نابود می کند و از او عبور می نماید! تلاش می کند …